« آئين ناماه » كتاب رسوم است و كتابى بزرگ است در چند هزار ورق كه جز بنزد موبدان و ديگر صاحبان مقامات معتبر يافت نشود . در وقت حاضر كه تاريخ كتاب ماست و سال سيصد و چهل و پنجم است موبد ايرانيان بسرزمين جبال و عراق و ديگر ولايت عجمان انماز پسر اشرهشت است و موبد پيش از او اسنديار پسر آذرياد پسر انميذ بود كه الراضى او را بسال سيصد و بيست و پنجم در مدينة السلام بكشت ، و ما حكايت او را با قصهء كشته شدنش بسبب آنكه گفته‌اند با سليمان بن حسن ابن بهرام جنابى قرمطى فرمانرواى بحرين رابطه داشت در كتاب مروج الذهب و معادن الجوهر ضمن اخبار الراضى آورده‌ايم . كسانى كه باخبار ملوك و اقوام توجه دارند دربارهء نسب ايرانيان و نام ملوكشان و مدت پادشاهى آنها اختلاف دارند . و ما آنچه را ايرانيان در اين باب آورده‌اند ياد كرديم و از گفتهء اقوام ديگر چون اسرائيليان و يونانيان و روميان نياورديم كه گفتهء آنها بر خلاف منقولات ايرانيان بود و شايسته تر بود كه اين مطالب از ايرانيان گرفته شود . گرچه بمرور زمان و از حوادث پياپى اخبار ايشان از ياد برفته و فضايلشان فراموش شده و آثارشان متروك مانده و فقط اندكى از آن نقل مىشود ، زيرا ايرانيان صاحبان قدرت و الا و شرف عالى و سالارى و تدبير بوده‌اند . در جنگ دلير و هنگام خطر استوار بوده‌اند و اقوام ديگر باج بايشان داده و از بيم صولتشان اطاعتشان كرده‌اند . و ما اختلاف كسان را دربارهء نسب ايرانيان با گفته‌هاى مختلفى كه در اين باب هست در جزء هفتم از كتاب مروج الذهب و معادن الجوهر آورده‌ايم . بابليان پادشاهانى داشته‌اند كه نامشان در بسيارى از كتب تاريخ و فهرستهاى منجمان آمده ، چون نمرود و نمرودان پس از وى و سنحاريب و بخت نصر و شاهانى كه از فرزندان و غير فرزندانش پس از وى بوده‌اند و ما در اين كتاب يادشان